Познатиот новинар на Сител Марјан Николовски, кој воедно е сопственик на порталот religija.mk важи за еден од најдобрите познавачи на црковните работи меѓу новинарите.

Тој во своја колумна на порталот Религија, информира за одбивањето на еден од епископите на црквата на Вранишковски, Давид Нинов да дебатира со него и тоа по втор пат. Николовски истовремено ги изнесува неговите најнови информации, според кои, прашањето за решавање на спорот СПЦ-МПЦ е затворена тема и тоа наскоро ќе биде соопштено.

,,…Ова го пишувам за да не остане некажано, особено што се случува по вторпат. Првиот обид за дебата го направи Горан Момировски на Алфа, пред две години чинам, исто Нинов одби да дојде.

Но, како и да е… Ќе биде интересно… – си велам. И бидна… Иако удостоен и испочитуван да избира соговорник, епископот на ПОА, одлучи уште на самиот старт да одржи теолошко-книжевно-новинарска лекција, првин на домаќинот, па на гостинот и експресно да заклучи во првите пет минути дека сѐ што ќе кажат другите различно од него е „кумровачка школа“ … И бидна што бидна….

Сега малку за суштината. Од целото излагање на Нинов, јас како човек од надвор кој нели “не го живее“ единството на Едната Света Соборна и Апостолска Црква, што би рекол мудриот епископ, или да преведам што сака да каже – еретик… Е како таков, јас ѕиркајќи во тоа што тој го зборува успеав да видам, дека прашањето за автокефалноста на МПЦ-ОА, не само што е во процедура, туку веројатно веќе е и решено во рамки на Вселенската Патријаршија…

И што е уште поинтересно, тоа решение го знае и Нинов, а логично и СПЦ и ПОА. А, тоа решение за несреќа на СПЦ, а за радост на вистината на Православната Црква ќе подразбира автокефалност на МПЦ-ОА и конечно ослободување од духовниот јарем на српската црковна власт во Македонија. Гледајќи го Нинов сфатив дека тој и не е толку загрижен што МПЦ-ОА ќе добие признавање, туку тој да ти бил загрижен дали МПЦ-ОА имала доволно епархии и за епископите на ПОА, па отвора дилема за тоа како МПЦ-ОА и ПОА ќе се договореле во меѓусебните разговори… Хммм…

Добро е конечно што владиците на Врнишковски се приземјиле и разбрале дека тие не се решението за црковниот проблем во Македонија, иако 18 години се обидуваа тоа да го докажат и овде и пред останатите православни цркви.

Но, не е добро што не разбрале дека тие не се воопшто фактор ниту за решение, ниту за разговори, туку чир, или диво месо на црковното ткиво во Македонија, смислено и растено од нивниот духовен ментор Иринеј Буловиќ, нешто на што се противеше и сега покојниот Руски Патријарх Алексеј, кога СПЦ ја промовираше ПОА како решение, а излезе како парацрковна структура.

Впрочем, за каков фактор важи ПОА, покажува и составот на делегацијата на СПЦ која замина на „забавата“ кај Ерусалимскиот патријарх во Аман-Јордан. Нинов вели претставници на ПОА немало, затоа што биле зафатени… Што работа имале? Да дебатираат по телевизии… Ако Давид како епископ на ПОА не знае, Јован како Архиепископ сигурно знае дека со тоа што на овој Собор во Аман, нема претставник на ПОА, СПЦ директно ги крши Нишкиот Договор.

Но, тоа секако е внатрешен проблем на СПЦ. Јас не би де грижел многу околу тоа… Чисто само да им посочам. Е, сега.. да се вратиме на суштината. Тоа што Нинов се обидува да го наметне како некаков процес на разговори меѓу ПОА и МПЦ-ОА, или како што вели тој: „Ние сме тука заедно и мора да разговараме, сами да се договориме“ , со вистински зборови се вика „хируршка интервенција на туѓо тело“.

Што во превод значи, да се најде чаре и за ПОА… Но, ПОА не е проблем на МПЦ-ОА, ПОА сега, а и секогаш била и е проблем на СПЦ. Дијагнозата на тој проблем е јасна. Терапијата ќе биде иста како и во Украина, каде што на Онуфиј му беше понудено да биде дел од обединувањето . Таа понуда ќе ја добие и Врнишковски, а негово право е да избере… да биде дел од автокефалната Охридска Архиепископија –Јустинијана Прима (МПЦ-ОА), или да си остане со СПЦ.

Но, се ми се чини дека неговиот избор нема да биде воопшто важен, затоа што изборот да го одбијат тоа што ќе го добијат како понуда, ќе го направи Црковна Москва, и тоа поради своите интереси. Или да преведам, ПОА ќе остане предмет на дворските игри, а тоа секому во православниот свет му е јасно.

Во случај сепак да одберат да бидат дел процесот на решение на проблемот, во ПОА многу добро знаат дека никој нема да оди кај нив, туку тие ќе треба да се вратат во МПЦ-ОА. И да можеби ќе добијат и епархии… Еден ден… Но, патот до епархијата води преку манастир. А, таму секогаш има добра можност и доста време за покајание, особено за духовната заблуда направена кон овој народ.

Еве на пример манастирот во Матејче… Одлично место и можност да се почне со неговата духовна обнова. Ред молитва, ред духовно покајание, ред активности за неговово средување… Лека-полека, се стасува до епархија…”

Целата колумна прочитајте ја на порталот religija.mk

The post Николовски: Признавањето на МПЦ е завршена работа – Вранишковци тоа го знаат и сега бараат ,,ухлебие” appeared first on Галама.

Клетвата, па дури само и негодувањето на родителите е многу моќно. Родителите и да не ги проколнуваат своите деца, самата огорченост на нив доволна е за децата „да не видат бел ден”, нивниот живот ќе биде само мака. Таквите деца многу страдаат во овој живот.

Се разбира, во другиот живот добиваат олеснување затоа што овде веќе нешто отплаќаат. Се случува она што го вели ава Исаак: Го јадат пеколот, односно – трпејќи маки во овој живот, го смалуваат пеколот. Зашто маката во овој живот- „го јаде пеколот”. Односно, кога делуваат духовните закони, се одзема малку од пеколот, од маките.

Но, и родителите кои ги праќаат своите деца „до ѓаволот” /односно, “по ѓаволите”/, им ги ветуваат на ѓаволот, па после ѓаволот има право на нив. Ќе рече: „Па, сам ми ги вети”.

Во Фараси имало еден брачен пар. Имале мало дете кое често плачело и таткото постојано го праќал „по ѓаволите”. И еве што се случило. Бог така допуштил, што кога тој го испраќал „по ѓаволите”, – детето исчезнувало од колепката. Кутрата мајка потоа одела кај Хаџиефендијата.

– Хаџиефендија, твоите молитви нека бидат со мене, детето ми го зедоа демоните. Хаџиефендијата одел, читал молитва покрај колепката и детето се враќало. Ова постојано се повторувало. Кутрата жена велела:

– Хаџиефендија, твоите молитви нека бидат со мене, до кога вака?

– Јас не се уморувам доаѓајќи, а ти се уморуваш ли доаѓајќи да ме повикаш? На ѓаволот ќе му здодее и ќе го остави детето.

Оттогаш детето повеќе не исчезнувало. Кога пораснало, детето го викале “ѓа волски род”. Го вознемирувал целото село; на никого не му давал мир. Што се’ трпеше мојот татко поради него. Одел кај некој човек и му велел: „Оној рече така и така за тебе”. Потоа одел кај другиот, говорејќи му го истото.

Потоа овие двајца ке се раскарале, а потоа и ќе се истепале. Кога ќе го сфателе тоа, оделе да го фатат клеветникот за да се расправаат со него. Но, тој вешто ќе ги прелажел и надитрел, така што тие дури и барале прошка од него!

До толку што бил ѓав олест! Ѓав олски род! Бог така устроил за луѓето да се вразумат, гледајќи го сето тоа за да бидат поразумни и повнимателни. Друга работа е тоа како Бог ќе му суди на овој човек. Се разбира, ќе има многу олеснителни околности.

Најголемо богатство на светот е родителскиот благослов, исто како што во монаштвото најголем благослов е да имаш благослов од својот Старец. Затоа и велат: „Барај благослов од родителите”. Се сеќавам, една мајка имаше четири деца и кутрата, плачеше. Ми велеше:

– Ке ум рам тажна, ниту едно од децата не се ожени. Моли се.

Страдав заедно со оваа вдовица, и со тие сирачиња. Се молам, се молам – и ништо. Си велам: „Овде нешто се случува”.

– Фрлија магија на нас – велеа децата.

– Не е магија, ако е од магија ќе се видеше. Да не ве колнела, можеби, мајка ви? – ги прашав.

-Да, оче – ми рекоа. Нашата мајка, бидејќи бевме многу немирни и темпераментни како деца, постојано ни велеше, од утро до вечер: „Да останете како трупови, да останете како трупови”.

– Одете да ја растресете малку својата мајка – им реков – и речете и да се покае, да се исповеда и отсега натака секогаш да ви дава само благослови.

За година и пол се ожениле сите четири деца. Оваа кутра жена била вдовица, изгледа и малодушна, а децата биле немирни, ги преминувале сите граници и таа ги колнела. Ако родителите ги колнат децата и потоа ум рат, како ќе се ослободат децата од проклетството?

Ако децата ја бараат вината во себе, ќе видат дека, ако ги колнеле, биле непослушни и дека ги мачеле своите родители. Тогаш, ако ја почувствуваат својата вина, ако искрено се покајат и се исповедаат, ќе се средат. Ако децата, и покрај тоа, и духовно напредуваат, со тоа ќе им помогнат и на родителите.

Старче, и мене родителите ме колнеа кога отидов во манастир. Во тој случај, клетвите стануваат благослов.

Извадок од книгата “Со болка и љубов кон современиот човек” од Старец Пајсиј Светогорец

The post Да не те проколне родител, но само и ако ти е налутен – тешко тебе appeared first on Галама.

Спасителна е прегратката на нашиот Бог и учителː „Оној, што до крај ќе поднесува, тој ќе биде спасен“. И повторноː„Ако опстоите на мојот збор, навистина сте мои ученици и ќе ја спознаете вистината. А вистината ќе ве ослободи“.

Треба да се поднесува и да се истрајува, премили браќа, за да можете да бидете допуштени до надежта за вистината и слободата и за да можете да стигнете до самата слобода, зашто, бидејќи сме христијани, ова е прашање за нашата вера и надеж. Но, за да можат надежта и верата да дадат плод, треба да се има трпение.

Зашто ние не ја следиме сегашната слава, туку идната, согласно со она, на што и апостолот Павле нè опоменува, велејќиː

„Со надежта сме спасени. Но надежта, што е видлива, не е надеж, зашто, ако некој гледа нешто, на што тогаш се надева? Ако пак се надеваме на нешто што не го гледаме, тогаш, преку очекувањето се надеваме на него. Очекувањето и трпението се нужни, за да можеме да го исполниме она, на што се надеваме и во што веруваме.

Потоа, на едно друго место, истиот апостол порачува дека праведниците и оние, што вршат добри дела, за збогатување на небесните ризници, и тие да бидат трпеливи, па учи и поучува велејќиː

„Додека имаме време, да правиме добрини кон сите, но најмногу кон оние кои се блиски до верата. А пак, правејќи добрина да не отстапуваме, зашто по свое време – ќе жнееме“.

Тој опоменува да не се откажува некој нестрпливец од правењето добри дела и никој да не се откажува, предизвикан од искушенијата или победен на сред пат кон пофалбата и славата, за да не пропадне и она, што порано е направено, ако се откажат да го свршат она, што веќе го започнале, како што е запишаноː

„Држи се храбро за она што го имаш, за да не го земе некој друг твојот венец“.

Овој збор поттикнува трпеливо и храбро да се истрајува и оној, кој со божеска слава се стреми кон венецот, благодарение на истрајното трпение, нека биде и овенчан.

А пак трпението, премили браќа, не само што ги чува добрините, туку и ги гони несреќите. Подржувајќи го Светиот Дух и сврзувајќи се со сè она, што е небесно и божествено, против делата на плотта и телото, со кои душата е освоена и обземена, тоа се бори со крепоста на своите доблести. Да разгледаме најсетне некој од бројните примери, за да се разберат од овие неколку и останатите.

Прељубата, измамата, уб иство то се см ртни гревови. За да биде трпението само и постојано во срцето, посветеното тело не се скверни со прељуба и невиноста, завештана на праведноста не се гнаси во допир со измама, ниту пак раката, што понела евхаристија се опетнува со меч и к рв.

Љубовта е оков на братството, основа на мирот, тврдина и цврстина на единството, коешто е поголемо и од надежта и од верата; оди пред делата и мачеништвата; таа постои секогаш и вечно ќе остане со нас и во царството небесно.

Одземи ѝ го трпението – останата сама и таа не опстојува. Одземи ѝ ја суштината на воздржувањето и поднесувањето – таа не истрајува со никакви други корени или сили.

Апостолот потоа, кога зборува за љубовта, со неа ги поврзува и подносливоста и трпениетоː „Љубовта“, вели, „е великодушна, љубовта е благодетелна, љубовта не соперничи, не се возгордева, не се раздразнува, не мисли зло, љуби сè, верува сè, се надева на сè, поднесува сè“.

Оттука покажува дека таа може цврсто да истрае, зашто знае да издржи сè. И на друго местоː „Вие што взаемно издржувате во љубовта, доволно чините да го сочувате единството на духот преку сврзувањето со мирот“.

Докажа дека не може да се сочува ни единството на мирот, ако браќата со заедничка подносливост не се заштитуваат взаемно и со помош на трпението не ги чуваат веригите на слогата.

И што потоа? Да не се колнеш ниту проколнуваш, да не го бараш она, што ти е одземено откако примиш заложници, да го подаваш и другиот образ на оној што те удира, да му ги простиш на братот кој ти згрешил не само седумдесет пати, туку сите негови гревови, да ги љубиш своите непријатели, да се молиш за твоите противници и прогонители – ќе можеш ли сето тоа да го поднесеш без цврстината, што ти ја дава трпението и подносливоста?

Ова го гледаме остварено кај Стефана, кој, кога беше уб иван од Јудеите со нас илство и камења, не бараше одмазда за себе, туку прошка за уб ијци те велејќиː

„Господи, не сметеј им го ова за грев“. Требало да биде така што првиот маченик за Христа, којшто со својата славна см рт ги претече идните маченици, да биде не само предвесник на Божјото страдание, туку и подржавател на трпелива Кроткост.

А што да кажам за гневот, за неслогата, за соперништвото, коишто не треба да ги има кај христијаните. Нека има трпение во срцето и тие нема да можат да најдат место таму, или ако и се обидат да пријдат, задржани, бргу отстапуваат, за да опстои во срцето миротворно пребивалиште, каде што би се радувале да обитава Бог на мирот.

Потоа апостолот советува и учи велејќиː „Немојте да го жалостите Светиот Дух Божји, во кој сте обележани во денот на искупението. Сета горчина, срдба, гнев, викот и погрда нека бидат далеку од вас“.

Зашто, ако христијанинот се ослободил од бес и од плотен нагон како од морски витли и веќе почнал да бивствува спокоен и благ во пристаништето на Христа, не треба да допушти во срцето да носи ни гнев ни неслога, зашто нему не му доликува ниту да враќа на зло со зло, ниту да мрази.

Трпението е нужно и за разни плотни непријатности и често тешки телесни измачувања, коишто секојдневно го истоштуваат и потресуваат човечкиот род. Зашто, кога со она прво пречекорување на правилото се губи цврстината на телото заедно со бесмртноста, а со смртта доаѓа бессилие и не може да се поврати, освен ако не се придобие бесмртноста, треба во оваа телесна трошливост и бессилие секогаш да се бори и судира, а оваа борба и судир можат да се издржат само со силата на трпението.

За да бидеме испитани и искушани, ни се нанесуват разни болки, ни се наметнуваат многубројни искушенија, какви што се загубата на имотот, оган од треска, страдање од рани, загуба на драги суштества.

А неправедните од праведните по ништо друго повеќе не се разликуваат, одошто по тоа, што неправедниот во несреќата покажува нетрпеливост и се жали на други, а праведниот се докажува преку трпението, како што е напишаноː

„Воздржи се во болките и имај трпение по понижувањето (кога си понижен), зашто златото и среброто во оган се потврдува“.

Свети Кипријан Картагински – ЗА ДОБРОТО ОД ТРПЕНИЕТО

The post Има гревови кои едноставно не смееме да ги направиме – никогаш appeared first on Галама.

Денеска е големиот празник Василица за кој има неколку обичаи.

Голем број македонски семејства Василица ја празнуваат како домашна слава, а оние кои го носат името на Свети Василиј Велики го слават својот именден.

На Василица верниците кои се водат по овој календар кршат и пита со паричка и исто така се верува дека на оној кој ќе му се падне паричка ќе биде среќен во текот на целата година.

Старата година се испраќа и со палење василичарски огнови, кои се симбол на божествената светлина што, според народное верување, ги прогонуваат лошите сили. Сепак како и на секој празник не заборавајте да појдете во црква, да запалите свеќа и да му се помолите на Бог за вас и вашите најблиски.

Инаку, Свети Василиј Велики е еден од тројцата најголеми црковни учители од четвртиот век. Родум бил од Кападокија, а завршил школо во Атина.

Тој бил голем христијански филозоф, а се прославил и како епископ и заштитник на чистотата на православното учење. Свети Василиј Велики се упокоил на 14 јануари во 379 година.

Некогаш девојките овој ден го користеле за гатање за да дознаат за кого ќе се омажат. Некогаш домаќинките земале снег и фрлале малку кон децата дома за да бидат здрави.

Се гледа и времето, ако падне снег или биде облачно, годината ќе биде плодна.

Сувото време носи суша.

Обичај кој се задржал и денес е да се помолиме за здравје и среќа.

Денеска никако не се карајте зошто цела година ќе ве следи баксуз и кавги.

The post Многу важен обичај за Василица: Никако не го правете ова, ќе ве тера баксуз цела година appeared first on Галама.

Историјата на «василопитата» е еден настан, кој се случи во IV век во градот Кесарија Кападокиска, во Мала Азија. Во тоа време, свети Василиј Велики беше епископ на Кесарија и живееше во единство со неговите сограѓани, со љубов, разбирање и помагање еден на друг.

Еден ден, кога Јулијан Отстапникот, нечесен цар и гонител на Христијаните, сакаше да оди за Персија и да војува со Сасанидите, тој помина близу Кесарија. Тогаш св. Василиј, кој добро го познаваше, бидејќи беа соученици во Атина, излезе заедно со народот да го пречека и почести.

Јулијан побара дарови, очекувајќи злато и скапоцености. Но, светиот немаше ништо друго, освен три леба од јачмен, кои му ги принесе на злобниот цар. Треба да се знае дека тој не принесе скапоцености, бидејќи не сакаше да даде нешто повредно, туку бидејќи мнозинството на жители во Кесарија беше навистина сиромашно.

Кога го виде тоа, Јулијан им нареди на своите слуги да соберат трева од ливадата и да му ја дадат на епископот за возврат.

Тогаш светиот праведно му одговори на Јулијан: „Ние, цару, откако ни побара, ти принесовме од нашата храна, па и ти, очигледно, ни возврати од тоа што и самиот го јадеш.

Кога ги слушна овие зборови, Јулијан многу се налути и вети дека кога ќе извојува победа во Персија, ќе се врати во Кесарија, ќе го запали градот и ќе ги пороби неговите жители, а Василиј ќе го награди со иста мера.

Поради тоа, св. Василиј побара од народот да го соберат сето злато што го имаат и да го зачуваат некаде, за да му го дадат на среброљубивиот Јулијан кога ќе се врати, па така, можеби, да го намалат неговиот гнев. Исто така, епископот им наложи на Христијаните да постат и да се молат, додека не се врати Јулијан.

Маченикот Меркуриј

За време на богослужбата, светиот имаше небесно видение: Пресветата Мајка Божја, носена на ангелски престоли, нареди да го повикаат маченикот Меркуриј и го испрати со војска од ангели против Јулијан, непријателот на нејзиниот Син.

Тогаш го виде и свети Меркуриј, вооружен и јавнат на коњ, како заедно со ангелските војски, тргна против безумниот цар и го уби со своето копје.

Освестувајќи се од ова видение, св. Василиј, во придружба на неколку клирици, побрза во храмот на свети Меркуриј, кој сто години пред тоа имаше пострадано во Кападокија и видоа дека од храмот беа исчезнати неговите мошти и копјето, кои таму се чуваа.

Подоцна дојдоа во градот вести дека Јулијан е убиен. Всушност, тоа што го виде великиот Василиј, беше токму тоа, што во истиот миг, навистина се случи на едно место недалеку од Кесарија.

Така се спаси градот Кесарија. Но, тогаш свети Василиј се најде во многу тешка положба. Требаше да го подели златото, кое граѓаните го собраа за да се избават од гневот на Јулијан, но таа поделба да е праведна, односно, секој да си го добие своето. Се помоли светителот и Бог го просвети што да направи.

Тој ги повика своите ѓакони и помошници и им рече да замесат лебови и во секој леб да стават по малку од златните предмети. Кога лебовите беа готови, епископот ги подели како благослов на сите жители на градот Кесарија.

Во почетокот сите се зачудија, а потоа нивното изненадување стана уште поголемо: кога секое семејство го пресече лебот, во него најде злато, но не било кое, туку токму она што му го имаше дадено на својот епископ.

Така значи, со тогашната «василопита», свети Василиј им донесе и благослов на луѓето и радост заради избавувањето.

Оттогаш и ние, на денот на свети Василиј, 1ви јануари, месиме василопита и внатре ставаме златник, во спомен на чудото, кое се случи во Кесарија.

Извор: Бигорски

The post Бигорски: Зошто на празникот на Св. Василиј се става златник или паричка, а не на Бадник appeared first on Галама.

Македонската православна црква денот го посвети на споменот на Преподобна Меланија Римјанка, Блажениот Теофилакт архиепископ Охридски,Преподобниот маченик Зотик Сиропитател (хранител на сиромашните).

Родена е во Рим од благочестиви и многу имотни родители. Родителите ја присилија да стапи во брак со некој угледен млад човек Апинијан. Кога го роди второто дете таа се разболе и му рече на мажот ѝ дека ќе може да оздрави само ако тој се заколне пред Бога дека во иднина ќе живее со неа како брат со сестра. Мажот и се заколна, а таа од духовна радост и телесно оздраве. Потоа Му беше угодно на Бога па им ги зеде двете деца, а тие се решија да го распродадат сиот свој имот и да им го раздадат на сиромасите, на црквите и на манастирите.

Многу патуваа по странските земји и градови вршејќи добри дела од своето богатство. Ги посетија прочуените духовници во Горен и Долен Мисир и од нив многу се научија и се вдахновија. За сето време Меланија се подвзиуваше во строг пост, срдечна молитва и читање на Светото Писмо. Имаше обичај секоја година трипати да го прочита целото Свето Писмо, Стариот и Новиот Завет. Со мажот живееше како со свој брат и соподвижник. Кога дојдоа во Александрија, зедоа благослов од Св. патријарх Кирил. Потоа заминаа за Ерусалим и се населија на гората Елеонска.

Овде Меланија се затвори и целата се предаде на богомислие, пост и молитва. И така проживеа четиринаесет години. Потоа излезе да им послужи на другите на патот кон спасението. Основа машки и женски манастир. На покана од својот роднина сенаторот Волусијан, незнабожец, појде во Цариград и го обрати во верата Христова (иако претходно блажениот Августин не успеа во тоа). Потоа повторно се врати на Елеонската Гора и таму се упокои во Господа во 439 година, во педесет и седмата година од нејзиниот живот.

Иако имала тежок живот полн со проблеми и тага, Преподобн Марија останала истрајна во својата вера и љубов кон Бога. Порди тоа денес се зема за заштитничка на сите оние кои животот ги ства пред тешки одлуки теститајќи им ја волјата.

За да од се излезат појаки и со цврста вера, секој кој ќе се нјде во невоља на денешен ден би требало оваа светителка да ја замоли за помош и милост.

Исто така Света Меланија Римјанка важи за заштитничка на жените и девојките. Молитвите кон неа и Богородица, народот верува, ќе и донесат здравје и љубов на секоја дама.

The post Денес е Света Меланија – За здравје и среќа жените треба да го направат ова appeared first on Галама.

Македонскиот народ со домашни служби го празнува и празникот Свети Георгиј – Посен што се празнува на 26 ноември според стариот (или на 9 декември според новиот) календар. И овој празник е поврзан со името на Светиот великомаченик Георгиј Победоносец, чиј спомен се празнува и на други датуми од православниот календар.

Свети Великомаченик Георгиј Победоносец ( во народот познат како Свети Ѓорѓија) живеел и пострадал за време на безбожниот римски цар и идолопоклоник Диоклецијан (284 – 305 година), во чие време се вршело прогонство и убивање на христијаните. Свети Георгиј, син на набожни родители и добар Христов војник завршил воена школа и бил на служба кај овој цар.

Во својата 20-та година го добил чинот трибун, воен старешина и царски пратеник. Знаејќи дека заради верата во Христа набргу ќе настрада, по смртта на својата мајка го раздал имотот на сиромашни, а робовите ги ослободил. Тој не можел да ја поднесе неправдата. Храбро застанал пред царот, кнезовите и сенаторите и изјавил: „Слуга сум на Христос, мојот Бог… До кога ќе ги гоните и мачите тие невини луѓе и ќе ги принудувате на вашето безумно безбожје. Идолите ваши не се богови, не се! Христос е единствениот Бог!”.

Царот наредил Св. Георгиј да биде фрлен во затвор и бил изложен на најтешки мачења. Во жестоката борба меѓу доброто и злото – победа му подари, издржа надчовечки мачења и стана Победоносец, за да сведочи пред светот дека љубовта, побожноста и верата се посилни од се.

Според легендата Св. Ѓорѓија ја убил ламјата што на народот му правела голема штета. Кај постарите луѓе се верувало дека ако денеска има магла и зимата ќе биде магловита и променлива, а ако е ведро, зимата ќе биде јака.

The post Старите верувале дека какво ќе биде денес на Св. Ѓорѓи времето – таква ќе биде и зимата appeared first on Галама.

Кога фарисеите му приговарале на Исус дека се дружи со грешници, мислејќи на цариникот Матеј, тој им одговарал: „Здравите немаат нужда од лекар, туку болните“. Именден празнуваат: Матеј, Мате, Матеја…

Светиот апостол и евангелист Матеј се викал Ливиј и бил цариник. Во тоа време цариниците и луѓето што собирале данок биле презрени и омразени од Јудејците поради тоа што од Божјиот народ собирале пари за неверникот окупатор односно за римските власти. Кога Свети Јован Крстител го подготвувал народот за доаѓањето на царството небесно, односно кога ги повикувал луѓето да се покаат, најавувајќи го доаѓањето на Спасителот многумина цариници и порезници дошле кај него прашувајќи го што да прават. На тоа тој им одговарал: „Не земајте повеќе од одреденото“.

Светото предание раскажува дека еднаш кога Исус минувал покрај местото каде што се собирал данокот го забележал и цариникот Ливиј кого го повикал со зборовире: „Идеј по мене“. Овој веднаш тргнал по Исус, ја напуштил својата дотогашна професија, а за спомен на тоа го зел името Матеј, што значи цариник.

Потоа приредил вечера на која заедно со Исус поканил и повеќе свои пријатели. На вечерата присуствувале и повеќемина фарисеи кои го нападнале Исус затоа што се дружел со грешници. На тоа Исус одговорил: „Здравите немаат нужда од лекар, а болните…“ (Матеј 9-12)

Така Матеј станал еден од 12-те Христови апостоли, а осум години по неговото воскресение на барање на апостолите тој го напишал Евенгелието што се карактеризира со лесен и разбирлив стил на изнесување податоци за животот на Исус Христос.

За животот на светиот апостол Матеј малку се знае. Тој е брат на Јаков Алфеев, а заедно со другите апостоли Христовото учење го проповедал во Персија, Индија и други земји. Животот го завршил маченички.

Евангелието по Матеј е најсеопфатно, зашто започнува со настани уште пред раѓањето на Исус и завршува со неговите зборови упатени кон неговите ученици пред да му се врати на Бога Отецот Негов: „Одете и научете ги сите народи, крштевајќи ги… и учејќи ги да пазат се што сум ви заповедал“.(Матеј, 28/19-20) Матеј често го цитира Стариот завет кога некое сведоштво дополнува некои настани. Содржината на Евангелисто докажува дека било напишано со цел да истакне дека Исус Христос е ветениот Месија и Искупител.

The post Денес е голем празник – Вечно име Матеј, како почнува и завршува ова Евангелие appeared first on Галама.

Според мене, постите во сите религии се смислени од здравствени причини, како за прочистување на телото, но пред сè за духовно чистење, смирение, зацврстување на карактерот и.т.н. Во беседите од нашите Свети Отци, можеме да прочитаме дека постот и приближувањето до аскетскиот живот, особено му помага на човекот да се сосредочи во молитвата.

Кога сме оптеретени со тоа што јадевме за појадок, или кога размислуваме што вкусно да приготвиме за ручек, ние не можеме да се фокусираме на молитвата, умот постојано “ни бега”…

Се разбира, погоре напишано се однесува на оние верници кои ги исполнуваат послушанијата од своите духовници до точка и запирка, за почетниците, подолу ќе објасниме како оди телесниот пост во православната религија. Имено, во Православието, како и во Католицизмот се практикуваат 4 големи пости и тоа: Велигденскиот, Божиќниот, Петровденскиот и Богородичниот пост.

За време на овие пости типикот е следен:

Понеделник, среда, петок, јадења приготвени без масло, вторник и четврток масло, сабота и недела, масло, риба и вино.

Типикот за понеделникот на вода мислам дека важи пред сè за монасите, но во секој случај, консултирајте си свештеник. На крајот на краиштата, СЕКОЈ ПОСТИ СПОРЕД СВОИТЕ СИЛИ, повторно, во консултација со духовник!

Што да се јаде?

Овие пости се одличен момент, покрај исполнување на духовните типици, да се прочисти и детоксифицира телото.

Предлог:

Мој предлог за овие пости би бил во понеделник да се фокусирате на овошје во свежа форма, или исцедено како сок. Дури и кога не се во тек големи пости, нутриционистите предлагаат во понеделник да се направи еден своевиден детокс, со внесување големи количини на овошје и зеленчук, секако и 2-3 литри вода. Зошто понеделник? Затоа што се претпоставува дека во деновите на викендот сте претерале со јадење!

Сега вака, за да биде полесно, би ви предложил во вторник да си направите оброк во поголема количина, за да ви остане и за во четврток, истото направете го и во среда – за петок, но овојпат без масло.

Изборот нека биде вариво од грав, грашок, боранија, леќа, зелка, бамја… Овие намирници во овој период можете да ги набавите во смрзната, но и во свежа форма на пазарите. Дури и во деновите во кои се употребува масло, гледајте да биде навистина малку, по можност ладно цедено – маслиново!

Има една фама помеѓу луѓето, дека кога постат се дебелеат. Верувајте, нема реална причина за такво нешто доколку правилно си ги организирате оброците, освен, ако не претерате со леб и тестенини! Затоа, ограничете се на 2 парчиња леб по оброк, би било најдобро оној сецканиот, како би имале вистинска мерка.

Сабота и недела можете да се почастите со риба, мој совет е тоа да биде речна или езерска, а доколку е морска, изборот нека биде скуша! Пребогата е со омага 3 и 6 масни киселини, а поради нејзината ниска цена, не е подложна на товење, а со тоа и на разни стимулативни агенси кои го поттикнуваат брзиот раст и развој на рибата. Лесни пости!

The post Утре почнуваат Божиќните пости – која храна е забранета, а што смее да се јаде appeared first on Галама.

Рече Господ во приказна: „На некој богат човек нивата му беше родила многу и мислеше во себе, велејќи: ’Што да направам? Немам во што да ги соберам плодовите свои‘. Па рече: ’Вака ќе направам: ќе ги урнам амбарите свои и ќе соѕидам поголеми, и таму ќе го соберам сето свое жито и сите свои добра, и ќе ѝ речам на душата своја: душо, имаш многу добра, приготвени за многу години; почивај, јади, пиј и весели се!‘“ (Лука 12, 16–19).

Начинот на кој богатиот размислува е верен опис на менталното и душевно заболување – растројство на личноста, односно на начинот на кој размислува и дејствува еден социопат. Во неговите мисли и чувства нема место за оние што страдаат од немаштија и од други телесни и душевни страдања, туку само за себе и за своето добро.

Целиот наш живот е дар Божји. Така, и сиромаштвото е дар Божји, кога сиромавиот со смирение и трпение Му благодари на Бог за него, и го препознава овој дар. Исто така, и богатството е дар Божји, кога богатиот со смирение и трпение им служи на сиромасите со своето богатство и на тој начин Му благодари на Бог за него, и го препознава овој дар.

Кога луѓето би ги препознавале даровите Божји и нивната цел, и кога со смирение и благодарност би се однесувале кон нив, даровите Божји би служеле како средство за надградување и остварување на нашата заедница во Богочовекот Христос – која е нашиот најголем дар Божји, а во Него и меѓу себе; и би служеле како средство за наше спасение.

Со други зборови, само на тој начин можеме да Му благодариме на Бог, кога Неговите дарови повторно Нему Му ги принесуваме: „Твои дарови од Твоите, на Тебе Ти ги принесуваме за сите и за сè“. Делотворниот однос на благодарењето од севкупниот наш живот лично-соборно се исполнува со нашето учество во Светата Евхаристија (Благодарење) на Црквата Божја. Така, никој не може да се нарече богат, односно подобен на Бог, без да ги збогатува и другите околу себе – пред сѐ, во духовна, но – по потреба, и во материјална смисла на зборот.

Пресвета Богородице, спаси нѐ!

Митрополит Струмички Наум

The post Дедо Наум: На кој начин размислува богатиот appeared first on Галама.