Драгица и Орце Стевковски се добро познати имиња на македонската естрада. Орце е пејач на патриотски песни, а Дракче популарна водителка.

Орце Стевковски – Царот добро е познат на македонската публика, но и пошироко како пејач со многу хитови, многу турнеи низ Австралија, Канада, Америка, Европа и многубројни солистички концерти.

Во својот репертоар ги има познатите хитови како „Убава Калина“, „Царот Неготински“, „ Пукнала мајко треснала“, „Глас се слуша, плач и лелек“ , „Се заљубив на стари години“, како и познатата песна „Од кај дојдовте“.

Македонскиот пејач Орце Стевковски – Царот го издаде своето  насловено како „Тука ми е коренот во Македонија“, посветено кон сите македонци во странство, со јасна порака и повик да се вратат во родната земја.

Албумот содржи нови авторски песни, од кои една од нив е всушност посветена на Горѓи Атанасовски, кој се вратил во нашата татковина и вложил доста парични средства во родниот Прилеп.

Втората песна „Ние Македонците родени во туѓина“ е песна што ја отвора целата душа и го полни срцето со љубов кон татковината.

Па, затоа оваа песна е посветена за сите македонци родени во туѓина. „Еј, мори Гурѓе“ , „Евица ми лежи на срце“, „Се е пусто од кога си замина“, „Не ме мачи ѕверко“ – се со љубовна тематика.

Песната “Ден се разденило сонце огреало над Мариово“, „Ако некој праша од каде си“, „Песна за с.Теово“, „Песна за Мислешево“, „Песна за Лазец Битолско“ – се со патриотска тематика, а со свадбарски мотив е песната „Мерак ми е кум да бидам “.

За Орце е познато дека е голем патриот, но и дека е во брак со Драгица Стефковска- Драгче. Драгче во едно интервју зборуваше за својата љубов со Орце.

-Да, со Орце сме 36 години во брак, од кој имаме две ќерки и пет внучиња. За да се зачува бракот потребно е разбирање и отстапки.

Тешко е поради менталитетот во нашата земја, кога секој сака да знае се за другиот, за комшијата и слично.

Благодарение на цврстиот карактер и гледајќи си го домот и блиските секогаш си силен“, изјави таа.

Неодамна, Драгица Стевковска Дракче, објави фотографии, со кои се потсети на денот, кога на Орце Царот му кажа ДА:

„18 мај 1984, судбоносно ДА… И сега Заедно“

The post Драгица Стевковска Дракче се потсети на 1984. кога на Орце Царот му кажа ДА (ФОТО) appeared first on Галама.

Српскиот доктор Бранислав Несторовиќ е еден од најценетите лекари во неговата земја, но и пошироко на Балканот. За него рекоа:

„Ретко во животот ќе сретнете некој чија музика се слуша оддалеку. Го чувствувате „тапанот“ дури и пред да го видите човекот.

Кога имате среќа и да сретнете еден таков човек, застанувате скромно пред страста со која се живее еден живот. Еден од оние кои од животот создаваат уметност е проф. Д-р Бранимир Несторовиќ.“

Тој е педијатар, пулмолог и алерголог. Ставките од неговата биографија звучат импресивно, но тие сами по себе не би значеле ништо доколку не бидат поддржани од неговата силна и жизнена личност.

Неговото лице ќе го видите на телевизиите кога зборува за алергии или за комбинирање на различни методи на лекување. Бидејќи тој цврсто верува дека ретко кога само еден метод може да даде резултати.

Затоа тој ќе ги упати своите пациенти и на хомеопатијата и на фитотерапијата и ќе им даде надеж на сите, без исклучок. Како што вели д-р Несторовиќ, живеењето во еден мал град како што е Обреновац, кој се наоѓа во близина на Белград, си има и свои предности.

Тој повеќе бил во контакт со природата, поблизок со своите соседи и поповрзан во таа мала заедница, а сепак имал можност да ги искористи и предностите кои ги дава големиот град во близина.

Тој бил немирно дете кое според денешните критериуми, го исполнувал она што денес се нарекува нарушување на на вниманието и хиперактивност (АДХД).

„Живееме во култура на себичност, а тра.гедиите во животот потоа нè сведуваат на нашата суштина, сакале или не – стануваме она што навистина сме.

Се случи да се разболам и забележав дека по 7 дена луѓето престанаа да ми се јавуваат, бидејќи претходно сите главно очекуваа нешто од мене.

Малкумина се оние што ќе ви се јават за да ве прашаат како сте и дали ви треба нешто. “Ст.рашна е поуката дека на овој свет, луѓето без пари имаат малку пријатели.

Јас сум, всушност, грешка во сис.темот. Во современата медицина, системот од лекари прави роботи, не дозволувајќи им да размислуваат со своја глава.

Имав сериозни проблеми и кон.фликти затоа што не можам да преминам преку нешто, како на пример, за време на сезона на грип и некои превентивни мерки.

Поради лични причини не се согласив со некои ставови на конвенционалната медицина“, објасни д-р Несторовиќ, осврнувајќи се и на онаа, другата страна од животот за која ретко се говори.

The post Д-р Несторовиќ: Кога човек ќе се разболи, веќе никому не му е потребен и луѓето го забораваат appeared first on Галама.

Приказната што наш иселеник ни ја раскажа околу новогодишните празници, ја отсликува цела тежина која ја носат нашинците кои живеат надвор од границите на Македонија.

-Се обидувам речиси секоја Нова година и повеќето празници да ги дочекам дома. Јас сум иселеник и живеам и работам во Италија скоро 10 години.

На почеток бев сам, но потоа дојдоа и сопругата и децата и сега убаво сме снајдени и со работа и со стан. Не можам да се пожалам од ништо таму.

Убаво заработуваме, јас работам во фабрика, а жената се снаоѓа, кога земјоделие кога нешто друго, ама ни стигнуваат пари за се’.

Децата ни одат на училиште и јазикот супер го совладаа. Минатото лето поради ситуацијава што не снајде не успеавме да си дојдеме во Македонија и едвај чекавме да дојде одморот сега па за да се вратиме.

Премногу ми фалеше домот и семејството. Моите мајка и татко со душа не’ чекаат за да се видиме.

Таму сме одделени од сите, ни роднини, ни пријатели, плус па живееме во место во кое нема многу Македонци и ни фали баш македонски муабет.

Барем сега за овие неколку недели што си поседовме дома се изнаприкажавме со сите, се изнавидовме со роднините и покрај се’.

Новата година и празниците си ги поминавме дома со најблиските и воопшто немав потреба да шетам на други места. Порано, кога ќе си дојдевме тука, цело време одевме некаде, или на наши ски-центри или во Бугарија.

И сега имавме можност но не сакав, желба ми беше да си седам дома со моите и да си уживам во одморот. Одамна не бев јадел од мајчините раце, се изнамачи кутрата се’ да ни зготви и да ни угоди

Зелникот сама го расука, лепче, кифли, многу ми фалеше нејзиното тесто. Воопшто не се споредува домашното со купеното. Сопругата знае да меси и готви, но никој не може како сопствената мајка. Се изнаиграа со децата, подароци еден куп и пакетчиња им дадоа од радост.

Немаше никаква празнична атмосфера во градот освен гужвите по пазари и продавници. Сите си седат по дома и не видов баш дружба меѓу луѓето. Одморот ни помина неверојатно брзо.

Деновите ни беа исполнети, а и како што е познато, броените денови брзо минуваат, па ете веќе дојде ред и да се подготвуваме за враќање.

Тоа ми е најтешкиот дел. Не ми е поради работата што ме чека, можам да работам деноноќно за пари, но навиката и топлината на домот ме влечат да останам.

После толку време се навикнав да сум дома покрај моите и да си седиме и смееме секој ден, па не сакам ни да помислам да се вратам во туѓина каде секој си е зафатен со свои обврски и ретко седнуваме и на ручек заедно.

Кога сум таму не мислам толку на дома, едноставно знам дека имам работа и немам време толку да тагувам за дома.

А сега е поинаку, плус па неизвесноста од ситуацијава не ми дава мир. Сакам секој момент да го поминувам со моите затоа што не знаеме што не’ чека во иднина.

Многу ќе ми фали куќата во која израснавме со сестра ми, седенката со татко ми на сабајле со греана ракија до нас. Самиот воздух е поразличен од таму, поинаква е слободата, има луѓе на секој чекор со коишто може да се поздравиш насабајле или да направиш два реда муабет за разлика од таму каде што секој си гледа своја работа.

И полесно ми е децата да ги пуштам тука да прошетаат, отколку таму. Ќе мора да чекам следен одмор па да се вратиме дома, друг избор немаме. Многупати сум размислувал што ќе се случеше ако не заминев од тука, или пак, некогаш мислев да се вратиме, но пустите пари ме влечат.

Ќе се жрт-вувам само за фамилијата, децата да ги израснам и школувам, тоа ми е најважно. Знам дека сето тоа со тамошните плати може да го остварам и тоа ме одвраќа од помислата да се вратам. Тешко е, само некој што е надвор од својот дом го разбира ова.

Како и да е, штом се нафативме да живееме во странство, ќе мора да издржиме и тоа да е местото на кое припаѓаме. Ако размислиме пак, за децата домот е таму, ние сме со нив, таму израснале и за нив туѓината е вистински дом. Колку и да е тешко мора да се вратиме и да продолжиме со рутината во секојдневнието и да се надеваме на подобро време.

Обработи: С.С. Фото: Илустрација

Името и презимето познати на редакцијата. Не смее да се реемитува на други портали без одобрение од редакцијата на Галама

The post Душичка ме влече во Македонија, но разумот вели дека мора да се вратам назад во Италија appeared first on Галама.

Само кога би можел да биде подобар животот кај нас, ни малку не би се колебал да останам и да живеам во Македонија. Како млад не се надевав дека некогаш ќе го напуштам родното место.

Ете и јас принуден од немаштијата морав уште млад да заминам во странство и да го напуштам семејното гнездо. Нормално, дури бев сам не ми требаа толку пари, немав големи трошоци и си живеев убав ергенски живот.

Арно ама, откако се оженив, сопругата ми беше бремена и се роди бебето увидовме дека ни фалат пари само за преживување. Не стигаат тие 12 илјади што ги земаме за цела фамилија.

Плус немавме посебно место за живеење, туку живеевме со моите на ист спрат. Мене ми прекисна да се жалам и да земам кредити за да направам едвај две соби, па решив покрај еден братучед да заминам во Словенија.

Оставив жена, дете и со тешка мака едвај се навикнував таму. Добро беше што имав однапред сместување. Заминав без план за работа, па таму директно баравме и се вработив бо градежна фирма. Нормално, работев на плацови, куќи, не гледав бел ден само работа – стан -работа.

Жешки лета, се исончав за десет години одење на одмор, а зимите пак ладни што едвај работевме со колегите. Сепак, парите не влечеа. Жената си ја гледав двапати во годината. Таа не ни планираше да доаѓа со мене, не сакаше да се преселува. Фала богу и друго детенце си добивме.

Работев неколку години таму, ама после се прелажав па заминав во Италија да си ја пробам среќата. Таму се знае, почнав со работа во земјоделие. Научив се’ за лозјето и неговото одгледување. Таму ми беше потешко заради јазикот, ништо не разбирав а не бев волен ни да го учам.

Многу повеќе заработував и кога правев споредба со тукашните дневници и тамошните, разликата е многу голема. Во тој период жената многу ме молеше да се вратам назад, доста ми биле пари, не сакале веќе да им праќам туку ме сакале мене до нив.

Децата растат без татко кој само преку интернет го гледаат. Стопати се убедував ајде уште овој месец, уште малку па ќе се вратам, ама ништо.

Желбата за заработување и пружање убав живот на моите ми беше посилна од враќањето дома. За жал дури сега сфаќам колку сум погрешил. Можеби требало да ја послушам сопругата тогаш.

Сега е касно и не може да се врати ништо. Толку патешествија поминав, само некој што искусил може да ме разбере. Не можев да запрам таму и ми здосади се’ една иста работа во Италија, па со едни колеги Македонци се снајдовме некако и од таму заминавме во Германија и се’ уште работам таму.

Најдовме работа во една фабрика, но некако нај свој се чувствувам таму и чувствувам дека живеам во покултурна земја.

Таков ред и култура не сум сретнал, какви патишта, куќи има, за тоа малку што сум шетал Германија ептен ми зарасна за срце. Децата пораснаа и одат во школо, но сега си дојдов и со намера да ги убедам да дојдат со мене и да се преселиме таму. Доста ни беше одвоен живот. Ќе се снајдеме секако.

Пари имаме, доволно сум заработил за овие 15тина години како сум заминат од дома. Навистина тешки години. Многу се каам што не сум поминувал доволно време со децата и сопругата, со блиските пријатели, сега сите ме гледаат само како некој што ‘рмба и испраќа пари.

Како средство за задоволување на потреби. Ама јас планирам тоа да го сменам. Не сакам децата да се навикнуваат на користољубивост, ќе се обидам да си го спојам семејството и да живееме живот со љубов и хармонија.

Благодарен сум и и на сопругата што издржа без мене досега и сама ги израсна децата без да си замине. И двајцата се жртвувавме, но семејството ни е на прво место.

Обработи: С.С. Фото: Илустрација

Името и презимето познати на редакцијата. Не смее да се реемитува на други портали без одобрение од редакцијата на Галама

The post Саше кој живеел и работел во Словенија, Италија и Германија сака да каже нешто важно appeared first on Галама.

Една од нашите најпопуларни фолк пејачки, Татјана Лазаревска, заедно со своето семејство, сопругот Новица Василевски и двата сина, повеќе од пет години живее во Австралија каде што си купија и куќа.

Пејачката е активна на социјалните мрежи преку кои редовно ги известува следбениците, пријателите, како го поминува времето, или пак споделува атмосфери од некоја прослава, забава…

А кај Татјана и Новица постојано има нешто да се слави. Имено, пред некое време сопругот на пејачката славеше 50ти роденден, па организираа мала прослава во ресторан.

Потоа, парот славеше и 18 годишнина од брак, а го прославија скромно, дома во пижами.

Лазаревска кога ќе се фати за микрфонот знае да ја крене атмосферата до максимално ниво и сите да се забавуваат.

Тие летото во Австралија (кога кај нас беше зима) го поминаа работно со висок интензитет, бидејќи за разлика од кај нас, во Австралија вирусот беше под контрола и имаше спорадично заразување.

Па така, мерките кои таму беа на сила, беа со мал интензитет. Татјана и Новица испеаја многу свадби ова лето.

Меѓутоа, фолкерката освен за пеење има и друг талент односно подготвување на торти со разни декоративни украси.

Имено, како што се пофали на социјалните мрежи, пејачката со помош на нејзината другарка, пејачката Марјана направиле торта во форма на срце, со ружи и разни декорации.

„Драги наши, ова слатко задоволство што го гледате, го направив јас со огромна помош на мојата креативна друшка Марјана Новачевска. Уживајте во глетката.

П.С Јадете со очи“, напиша таа и се пофали со крајниот резултат.

Очигледно пејачката е мајстор во кујната и знае да направи торти како да се од слаткарница, а нејзините виртуелни пријатели веднаш ја пофалија.

Извор: Вистина

The post Освен што знае да пее, Татјана Лазаревска покажа уште еден талент – знае да „замеша“ во кујна многу прекраснотии (ФОТО) appeared first on Галама.

Времињата се сменити, соочени сме со брз и неизвесен живот, кога сме оптоварени со работа и грижа за семејството и за тоа, за нас да си обезбедиме достоен живот сè помалку се грижиме за останатите луѓе и за нивната не среќа.

Обично секој си гледа за себе и нема време да обрнува внимание на туѓите животи. Секојдневно сме соочени со молби за донации кои за среќа барем се прифатени од голем дел од луѓето. Ако ништо друго барем колку се може се одвојува од семејниот буџет за да се помогне некому.

Тоа ни е доказ дека сè уште треба да веруваме дека постојат луѓе кои негуваат вистински вредности. Она што нам како луѓе ни треба е емпатија и хуманост за да може да одиме напред сплотени. Премногу сум благодарна за една слична случка која ја доживеав пред некој ден.

Јас некои десетина години држам бутик за гардероба. На почетокот почнав само со женски бутик, а потоа откако ми тргна работата, го проширив и со облека за мажи и деца.

Искрено не ми е многу лесно, одговорна работа е и бара и време и внимание. Пробував како млада да работам во фабрика, ама сфатив дека не сум за таму и сакав да пробам со нешто мое. Многу ми значеше помошта од родителите тогаш, да не беа тие немаше да успеам да застанам на свои нозе.

Тие ми беа и помошници, но сега веќе сама раководам со целата работа и имам три продавачки. Имам и големи трошоци, но еве толку години цела фамилија хранам од продажбата. И сопругот работи, ама најголем дел од парите идат од мене. Оваа година беше малку потешка.

Рабoта имаше послабо, луѓето не трошат на облека толку затоа што сепак нема кај да се оди, децата не одат на училиште и од една страна родителите заштедија многу на гардероба, но од друга пак, ние работиме со загуба.

Некои од странските фабрики не работат, па немаше доволно нова роба и искрено многу тешко ја поминавме годината. Не се живее само од заштеди, но се надевам дека за сите, па и за нас трговците следната година ќе биде подобра.

Не ја губам надежта затоа што постојат и добронамерни луѓе и тоа го увидов пред некој ден. Бев прва смена на работа во бутикот и дотогаш баш и немаше многу муштерии. Влезе еден постар господин. Уште веднаш по стајлингот можеше да се забележи дека е образован и добро ситуиран.

Онака сабајлечки, облечен во сако и кравата, веднаш асоцира на некој угледен човек. Дојде човекот да побара облека за подарок на неговите внучиња кои требало тој ден да стигнат од странство. Сопругата му била на работа, па негo го испратила да купува.

Како и обично, му препорачав некои работи и човекот воопшто не се мислеше, ги зеде најубавите, но и најскапи комплети за дечињата. Избра нешто и за сопругата во знак на внимание.

Така, прашувајќи ме за облеката, ме размуабети за тоа дека досега не доаѓал да разгледува во бутикот, имало доста убави работи и почна да ме прашува како оди работата, од каде ја увезувам облеката и слични работи.

Толку беше опуштен и заинтересиран, ме прашуваше колкави количини нарачувам, што мислев во секој момент дека ќе ми предложи соработка затоа што рече дека има фирма и неговите вработени носеле униформи. Тоа не се случи, но се случи нешто што многу ме изненади.

Не знам дали беше од сожалување или едноставно како еден вид на благодарност, но човекот плаќајќи ја сметката ми пушти 50 евра бакшиш.

Нормално не сакав да прифатам толку пари и му реков дека не е во ред, јас заработувам само онолку колку што ќе продадам.

Господинот многу инсистираше да ги прифатам како знак на поддршка во овие тешки моменти и воопшто да не се грижам за тоа.

Не знаев што да речам, бев многу благодарна и го поканив повторно да дојде во нашиот бутик и дека следниот пат ќе има гратис од мене.

Обработи: С.С. Фото: Илустрација

Името и презимето познати на редакцијата. Не смее да се реемитува на други портали без одобрение од редакцијата на Галама

The post Десет години држам бутик – ваков муштерија немав сретнато досега appeared first on Галама.

Илина Арсова пред неколку дена на Инстаграм најави, а денес на својот профил на фејсбук ја раскажа целата приказна за нејзината борба со вирусот:

„Пред еден месец добив симптоми на ковид 19, па сакам да го споделам моето искуство, со надеж дека некој нешто ќе научи, а на други пак ќе им помогне во закрепнувањето, кои иако се наоѓаат во иста ситуација, за тоа не се охрабриле да зборуваат.

Најпрво сакам да споделам дека речиси година и пол почитувавме и јавно препорачуваме мерки и само-свесно се заштитувавме од вирусот, задолжително носејќи маски и држејќи дистанца, со и онака мал број на луѓе со кои се сретнуваме. Сепак едно мало невнимание, може да не чини многу скапо.

Од самиот почеток испраќаме пораки како луѓето треба сами да се пријават ако приметат симптоми кај себе си или кај некој што го познаваат, што е главна мерка во спречување на вирусот да се шири.

За жал тоа не е случај во земја со толку ниска свест. Заразените од ковид ниту се тестираа ниту се пријавуваа, мислејќи дека некој ќе ги прогласи за виновни што се заразени. Напротив, виновни се и сносат одговорност ако не постапат според мерките.

Да повториме: со идентификување и изолација на болниот се спречува ширењето на вирусот! Исто како кога детето на школо ќе ви фати вошки, па никој ништо не пријавува се’ додека не ја стават целата училница во карантин.

Е сега да раскажам за мојата приказна. Ме зарази асимптоматски преносител во Охрид, кој дури кога го доби својот позитивен резултат од пцр тест, не ми се јави да ми каже, туку јас од друга страна требаше да разберам.

И покрај тоа што мислев дека се работи за обична настинка, се тестирав штом стигнав назад во Дојран, и по добивање на позитивниот тест веднаш ги контактирав луѓето (вкупно тројца) со кои имав контакт тие денови. За најголема среќа и можеби божја воља вирусот не го бев предала на никој, што ми олесна.

Ми препишаа десет дена изолација. Се чувствував добро, не дигнав температура, не кашлав многу, не се заморував по скали, се’ изгледаше добро освен првите три дена со симптоми на класична настинка (грло, крајници, течење нос и кивање).

Една работа што беше многу интензивна беше психолошкото влијание на вирусот преку изразена депресија, несигурност, себе-обвинување. Дали ви звучи познато?

Додека седев во изолација и ги слушав работници што работат на улицата како киваат и кашлаат, знаев дека сигурно кај барем секој втор од нив се работи за ковид, а не за настинка.

Но дали тие луѓе би можеле да си дозволат по 3-4000 денари за да направат тест, и уште едно чудо пари за додатни испитувања, набавка на витамини и суплементи? Или поедноставно и по евтино, ќе си продолжат со нормалната работа заразувајќи секој ден нови луѓе, од кои за жал многумина и не го преживеаа вирусот.

Она што ми помогна да ја надминам, навидум благата форма на зараза беше: многу течности, многу витамини и суплементи, хомеопатски препарати од мојата мајка Др. Милена Илиевска (лекар и хомеопат) Milena Ilievska-Arsova медитација и јога техники за дишење од мојата драга Theodora Kostovska

Како и да е, каде погрешив? На 14-тиот ден направив тест кој покажа дека сум негативна. Тоа беше непосредно пред Велигденските празниците кога Дојран се наполни со илјадници туристи жедни за пијанчење и прегласен турбо фолк – наша и само наша македонска дефиниција за празнување, на која и јас и мојот мојот сакан сме многу осетливи.

Решивме да отидеме на планина каде исто така може да се празнува, во мир, не задолжителна тивка музика, чист воздух и вистински празник за очите и душата. Некаде на 18-тиот ден од симптомите решив да ја проверам својатафизичка форма и изгледа малку претерав кога во еден ден ги искачив сите врвови на планината Кожув. Е тука почна се!

Мојот нормален пулс кој обично е под 50, а сега и повеќе од месец дена после вирусот, ми се качува на 120 до 150 од една обична прошетка. Да бидам искрена толку ми бил пулсот можеби во најтешките делови при искачувањето на Еверест.

Се посветив на истражувања на оваа тема и гледам дека тоа е случај кај дури 30 % од прележаните од ковид, особено спортисти и активни физички луѓе. Компликациите од post acute covid syndrome може да траат и со месеци, што уште повеќе влијае врз психата на еден, до вчера совршено здрав човек, кој наеднаш е принуден да се соочи и прифати сосема нова реалност.

Затоа драги мои, пазете се и чувајте се! И не плашете се да споделите и зборувате за тоа. Бидејќи со размена на искуства само може да си помогнеме. Не бидете дел од стадото со мозок колку кикиритка, што мисли дека ако не те дознаат, не било!

Тоа е исто како да сте болен од сида и знаејќи го тоа легнувате со што повеќе партнери без да ги предупредите дека сте носител на смртоносна болест. Себично зарем не?

Ајде ве молам да работиме на ова, да ја искорениме себичноста, неодговорноста и примитивизмот што не влече назад. Прво, бидејќи со тоа може да спасиме нечиј живот, второ еднаш и засекогаш да изградиме вистински трајни вредности во ова општество.“

The post Илина Арсова ја раскажа својата борба со вирусот – кој и го пренел и со што се соочува сега appeared first on Галама.